Het is niet meer dan logisch dat de zittingsavond een reflectie is van het breken met traditie. Tijdens het 11-11 bal van carnavalsvereniging de Krutjesrapers was al meteen duidelijk dat carnaval 2026 brak met traditie. Een prinses in Krutjesgat presenteren vergde jaren van teasen, terwijl andere carnavalsminnende dorpen in de regio hun eerste vrouwelijke vorst omarmden.

Met haar carnavalsvereniging Hendig Zat en haar familie werd prinses Pleun naar het podium van de zittingsavond verwelkomd. Het is goed om te zien dat Hendig Zat de carnavalsliefde krijgt waar zij al jaren voor werken. Met een mix van The Greatest Showman en de Toppers opende Hendig Zat op theatrale wijze de avond.

Het decor dat voor haar gemaakt was mengt traditionele handgeschilderde karikaturen met een groot videoscherm in het midden. Het videodecor van het voorgaande jaar was dus prima bevallen. Hoe zal omgegaan worden met deze extra audiovisuele optie, nu zij een jaar hebben kunnen proeven van de mogelijkheden?

Na de presentatie van carnavalsvereniging de Dommelsoppers en de garde van de prins stond de eerste debutant te popelen om te beginnen. Hoewel Stijn van der Vleuten als Klaas Vaak als eerste een buut hield tijdens de zittingsavond, was het niet te merken. Met zijn schunnige grappen over dromen en slapen balanceerde hij op het randje. Dat hij soms net over het randje ging is hem snel vergeven door de charmante presentatie en het blakende zelfvertrouwen. Alles behalve slaapverwekkend en een verrassing.

De tweede debutant (of eigenlijk tweede, derde, vierde en vijfde debutant) volgde: MP3. Pien Kramer, Marieke Sanders en Pip van Hoek op zang en Daniël Roozen op piano brachten samen Man In The Mirror ten gehore. Met zichtbare zenuwen zongen en speelden zij zich door een balladeversie van het nummer, terwijl de avond het meer explosieve van het origineel kon gebruiken. Met een goede voorbereiding en begeleiding heeft MP3 potentie voor de komende jaren. Hopelijk weet de organisatie van de zittingsavond ook dat Daniël Roozen meer talent heeft dan alleen pianospelen, dan hebben ze nog jaren op meerdere vlakken plezier van hem.

Jan Peters als Harrie van de dierenwinkel deed in zijn buut dubbele dienst. Enerzijds moest hij onder de meest absurde omstandigheden zijn dierenwinkel draaiende houden met dierengrappen. Anderzijds moest hij als telefonist van 114 ongezien omgaan met absurde gebeurtenissen die doorgebeld worden. Een leuke afwisseling die even een paar seconden broodnodige rust bracht, wat niet altijd een gegeven is bij een buut, wat later op de avond zou blijken.

Jarenlang was van alle dansacts Avanti het meest energiek en bombastisch. Verwachtingen waren dan ook hooggespannen. In 2026 was de dans aanzienlijk meer ingetogen. Als je het vergelijkt met DéDé Dance, dat later op de avond geprogrammeerd stond, lijkt het wel alsof beide verenigingen stuivertje hebben gewisseld.

Na de eerste samenwerking vorig jaar lijken Marsha van der Aa en Erik Knottnerus elkaar echt gevonden te hebben. Met een ode aan muziek uit de jaren 40 en 50 zong Erik de originele versie van Mr. Bojangles van Jerry Jeff Walker. Marsha sloot aan om samen de Frank Sinatra en Ella Fitzgerald versie van The Lady Is A Tramp te vertolken. De big band sound smeekte om een live vertolking samen met de Bloaskaken, wat een mooi cadeautje zou zijn voor hun 33-jarig jubileum. Een gemiste kans.

Als Bennie Moeilijk maakte Robert Keepers het zichzelf wel een beetje moeilijk. Robert deed zijn buut achteruit, een uniek haakje om zijn buut onvergetelijk te maken. Het gaf de buut charme dat veel aandacht behoefde om de lagen van de ui af te pellen. Zijn woordgrappen in combinatie met chronologisch gegoochel vragen veel van het publiek, dat nog dieper na moest denken om de complexiteit van zijn humor te laten landen. De kwaliteit van zijn buut is altijd hoog, maar was dit het juiste moment van de avond (zeker als je de nog komende buuts in ogenschouw neemt)?

Weer een debutant was de band The Pinecones, wat geen uitleg van de naam behoeft als echte krutjesraper. The Pinecones is een gelegenheidsband van vertrouwde en nieuwe gezichten, samengebracht voor de zittingsavond. Met een echte line-up van rocknummers zoals One Way Or Another van Blondie, I Love Rock And Roll van Joan Jett & the Blackhearts en Sk8er Boi van Avril Lavigne rockten ze de tent uit. Als groep hebben ze de potentie om, als ze een richting zouden kiezen, zo het podium van Tribute: Battle Of The Bands te betreden.

De pauze werd afgesloten door dansgroep Reload, waarbij het leuk is om te zien dat hun aantallen groeien om hun moderne dans beter tot zijn recht te laten komen. Zij werden gevolgd door niemand minder dan Guus Meeuwis, vertolkt door tonpraatveteraan Harold Richters. Een stuk makkelijker te begrijpen buut waarin hij op lachwekkende wijze een verhaal weet te vertellen door Nederlandstalige nummers en artiesten aan elkaar te rijgen. Kom er maar eens op!

Als afsluitende tonprater kwam Chiel van Erp als een wervelwind het podium op. Met zijn manische act die de cabaretier Jochem Myjer doet verbleken vraagt Chiel als Ferry Busy veel van het aanwezige publiek. In rap tempo vuurt hij de ene grapsalvo na de andere af, waarbij adempauzes aangegrepen moesten worden om de grap goed te laten landen. Een schoolvoorbeeld dat timing in een buut belangrijk is, maar in deze act soms geen ruimte kreeg.

De ??? maakten op driekwart van de avond eindelijk functioneel gebruik van het grote scherm dat verwerkt was in het podium, als ‘spiegeltje aan de wand’. Daar was zichtbaar qua aankleding van hun act ‘Het Echte Sprookje’ de meeste tijd in gespendeerd. Met klassieke liedjes met vrouwennamen als titel lieten zij het publiek luidkeels meezingen in hun zoektocht naar de prinses van Krutjesgat. De apotheose Baila de Gasolina, waarvan je vooraf wist dat dit nummer ergens in de avond obligatorisch te horen zou zijn, kwam echter vrij geforceerd over na de oprechte voorgaande nummers. Dat kon het publiek weinig schelen en ze zongen luidkeels mee.

Na DéDé Dance dat zichtbaar meer indruk maakte dan de andere dansacts begon het zangblok van de avond. Caponata bracht de disco funk met hun vertolking van Uptown Funk van Bruno Mars, You Sexy Thing van Hot Chocolate en Papa Was A Rolling Stone van The Temptations en bracht de tent aan het swingen. Dat is sowieso gegarandeerd met deze band.

Het toont lef dat Saar Smit na enkele jaren een duo te hebben gevormd met Esmeé Kneppers dit jaar solo de uitdaging aandurft. Helemaal alleen hoefde ze niet te zijn, met de groep danseressen op de achtergrond. Met liedjes als Valerie van Amy Winehouse en I Love Rock And Roll van Joan Jett & The Blackhearts klapte het publiek uitbundig mee. Vooral het laatstgenoemde nummer past beter bij haar stembereik dan voorgaande jaren.

Zichtbaar minder zenuwachtig kwamen de dames van MP3 voor de tweede keer het podium op met een K3-medley. De Sonse Karen, Kristel en Kathleen wisten het publiek in extase te brengen met de kinderliedjes uit de jaren 90 en 00. Een goed moment op de avond en de juiste keuze om deze dames het zelfvertrouwen te geven om het podium eigen te maken.

Wie absoluut geen zenuwen hadden, waren achtereenvolgens Nick van Wijk en Geert Verschuren. Beiden hebben als zanger veel meer (kroeg)ervaring, en dat stralen ze (logischerwijs) ook uit. De soepelheid waarmee ze over het podium lopen en het publiek bespelen zou een goede finale van de avond zijn geweest. Dat Geert Verschuren al enkele jaren niet meer op het podium van de zittingsavond heeft gestaan was in ieder geval nergens terug te vinden.

Als afsluiting vloog het Prinsenritme de wereld rond, als tweede act die goed gebruik wist te maken van het scherm op het podium. In hun muzikale reis vlogen de oud-prinsen van Krutjesgat langs ieder continent om hun kenmerkende liedjes en geluid te laten horen. Daarbij was zelfs een rol weggelegd voor prinses Pleun, wat normaal gesproken geen onderdeel is van de act om de huidige prins(es) deelgenoot te maken. Als afsluiter knalde Pieter Foolen als DJ La Foelie er zijn beste impressie van La Fuente uit, slim gebruikmakend van vergelijkbare visuals van La Fuentes optreden tijdens Remember September in 2024.

De zittingsavondcommissie heeft de ingezette koers van voor jaar met durf doorgezet. Hun zoektocht naar nieuw talent werpt voor het tweede maal vruchten af. Goede begeleiding door het jaar heen, niet alleen in aanloop naar deze vier zittingsavonden, is daarin nodig om (zoals goed gelukt is bij Saar Smid) zenuwachtige rupsen te doen ontpoppen tot vlinders. De potentie van audiovisuele ondersteuning is gezien, maar zet die creativiteit in. Niet slechts op twee momenten in de avond. Blijf die zijwegen bewandelen om ook deze paden begaanbaar te maken.