Blog: Eerwaarde vergeef mij, ik heb gezondigd

Blog: Eerwaarde vergeef mij, ik heb gezondigd
Foto: Pixabay CC0

Lezers, ik moet het eerlijk bekennen: ik heb me een dag gruwelijk misdragen. Maar ik kon niet anders.

Het strak volgen van een sport- en voedingsregime is niet gemakkelijk. Dat was me al duidelijk, maar hoe langer het duurt des te moeilijker het wordt. Zo stond vorige week zaterdag geheel in het teken van de ABWC wedstrijd van de brandweer, waarin ik de rol van meldkamer toebedeeld kreeg. ’s Ochtends om 06:00 uur moest ik mij al melden voor een gezamenlijk ontbijt. Een ontbijt met alleen maar producten die ik liever wil vermijden: witbrood, smeerpasta en andere koolhydraat- en suikerrijke producten.

Vanwege de snerpende kou en aanhoudende harde wind kregen we ’s middags een warme maaltijd: friet en snacks uit de frituurpan. Heb ik weer. De afgelopen tijd geen vette hap aangeraakt, maar nu krijg je het als lunch voorgeschoteld. Gezien ik geen andere optie had, zat er niets anders op. Bij ieder frietje beredeneerde ik maar dat de mayonaise, uitjes en curry (relatief) gezond waren, maar een echte troost was het niet. En toen ik mijn friet speciaal met frikandel speciaal eenmaal op had, voelde het alsof ik nog niks had gegeven. Het vulde voor geen meter. De rest van de middag met een knorrende maag mijn best moeten doen.

Na een lange dag meldkamertje spelen was het tijd voor een verdiend avondmaal. Met de gehele ploeg (brandweer, juryleden, acteurs en ondersteuners) schoven we aan bij het restaurant van Thermae Son voor een tapas diner. Ook weer een tafel vol met lekkers, waar ik liever vandaan wil blijven. Maar goed, je goede voornemens voor deze dag zijn toch al verpest. Dan maakt dat kleine beetje ook niet meer uit. Vooral bij de toetjes dacht ik ‘fuck it, ik heb al 2 maanden geen toetje meer gehad!’ “Jij mag alleen maar fruit eten,” roept mijn Afval Challenge coach Arjen vanaf de andere tafel. Het is goed met jou, vanavond neem ik het er van.

Post article

Post article