Ingezonden: “Ik was voorbarig in mijn oordeel”

Flats aan het Wilhelminakanaal
Foto: Ons Son en Breugel

Vanmiddag stond ik, zoals vaker, stil voor de open brug. Om de wachttijd wat aangenamer te maken, kijk ik om me heen. Een vrouw met een grote, zwarte hond springt me in het oog.

Ze wandelen mijn kant op. ” Mooie hond, goed verzorgd” denk ik nog en op dat moment gaat het beestje zitten en draait een hoop. Ik zie mevrouw een beetje panisch om zich heen kijken en bedenk ” die heeft vast geen zakje bij zich” en ja hoor….. de hond is klaar en vrouwtje loop ietwat haastig door, het dampende hoopje achterlatend.

Even twijfel ik nog, of ik uit mijn openstaand raampje een afkeurende opmerking aan haar hoofd zal slingeren, maar heb bij dit mooie weer eigenlijk geen trek in een verbale ruzie. Zou die panische blik ingestudeerd zijn? Ze moet beseft hebben dat meerdere mensen het hebben kunnen zien.

Ach, weet je wat, ik schrijf wel een stukje voor de krant, dan kan iedereen meegenieten van het asociale gedrag van deze hondeneigenaar. Zou ik een foto maken zodat men ook kan zien wie het is? Nee, dat gaat te ver. Alhoewel, zo aan de schandpaal zal ze volgende keer misschien toch wat netter zijn.

De brug zakt. Ik start mijn motor en op dat moment zie ik mevrouw terugkomen. Zonder hond. Met een zakje. Ze raapt het hoopje op, draait een knoop in het zakje en neemt het mee naar huis.

Ik was voorbarig in mijn oordeel. Mevrouw, chapeau. Nou heb ik spijt dat ik geen foto heb gemaakt, want u heeft het verdient om in het zonnetje gezet te worden. Respect.

Susanne van Leeuwen

Zelf een ingezonden brief sturen naar Ons Son en Breugel? Mail het naar redactie@onssonenbreugel.nl.

Post article

Post article